Zoals wellicht bekend is virtualisatie op dit moment een hot item in de IT wereld, er wordt veel geld aan uitgegeven en (bij juist gebruik) is er ook veel geld mee te besparen. Naast de server virtualisatie die in een eerder weblog al besproken is, gaan we nu blik werpen op applicatie virtualisatie.

In een normale situatie wordt een applicatie als Microsoft Office geinstalleerd op een werkstation waarbij de software lokaal op het werkstation geinstalleerd wordt en de installatie procedure wijzigingen aanbrengt in het register van de computer en her en der bestanden plaatst.

De grootste voordelen van applicatie virtualisatie zijn:
- Geen lokale installatie van applicaties
- Geen conflicten tussen applicaties
- Meerdere versies van applicaties kunnen tegelijkertijd geinstalleerd zijn.
- Eenvoudig aanbieden van applicaties en upgraden van applicaties.

In dit weblog wordt besproken hoe applicatie virtualisatie met ThinApp globaal werkt, er zijn echter meerdere leveranciers van dergelijke software:
- Citrix XenApp (Profiler)
- Symantec AppStream (Altiris)
- Microsoft App-V (SoftGrid)

ThinApp, de applicatie virtualisatie oplossing van VMWare, virtualiseert applicaties door register instellingen en bestanden samen te voegen tot een ThinApp applicatie die kan werken onafhankelijk van het onderliggende operating system. Een proefversie van ThinApp kan vanaf deze site gedownload worden http://www.vmware.com/go/trythinapp

Om dergelijke ThinApp package te maken kan gebruik gemaakt worden van de ThinApp capture utility.

Het bovenstaande scherm geeft ook precies te stappen weer die tijdens het packagen van de applicatie doorlopen worden. Om te beginnen wordt er een prescan van het systeem gemaakt waarbij bepaald wordt welke register instellingen en bestanden aanwezig zijn.

Vervolgens wordt gevraagd de gebruikersapplicatie op het systeem te installeren.

Na de installatie van de applicatie moet gekozen worden welke "isolation mode" voor deze applicatie gebruikt moet worden, met andere woorden, in welke mate mag de virtuele applicatie bestanden schrijven naar het echte bestandsysteem buiten de virtuelebox (de "sandbox" in VMWare termen.

Wanneer gekozen wordt voor de Merged isolation mode, kunnen applicaties lezen en schrijven naar het bestandsysteem buiten de sandbox. Bij gebruik van de WriteCopy isolation mode, zullen lees en schrijfacties naar het bestandsystem buiten de sandbox afgevangen worden en doorgestuurd worden naar het bestandsysteem binnen de sandbox. 

Een package kan uitgevoerd worden in twee varianten, een executable waarmee de applicatie in een sandbox gestart wordt. Of een MSI (Microsoft Installer) bestand waarmee de applicatie volgens de opgegeven parameters lokaal op het systeem geinstalleerd wordt.

De structuur van een "sandbox"

ThinApp maakt in de sandbox gebruik van een mappenstructuur die vrijwel gelijk is aan de mappenstructuur die gemaakt is tijdens het maken van het package. Hierbij wordt onder andere gebruik gemaakt van variabelen als %AppData% in plaats van hard gecodeerde paden.

Naast de mappenstructuren zijn in de sandbox nog een aantal registerbestanden aanwezig:

- Registry.rw.tvr  – Bevat alle wijzigingen in het register die de applicatie maakt. 
- Registry.rw.lck – Zorgt ervoor dat andere gebruikers niet tegelijkertijd een en dezelfde
                              registry kunnen gebruiken.
- Registry.tvr.backup – Bevat een bakcup van het .tvr bestand dat ThinApp gebruikt als het
                                      originele .tvr bestand corrupt is.

Naast deze register bestanden, de sandbox bevat de mappen %AppData%, %ProgramFilesDir% en %SystemRoot%. Deze mappen bevatten de wijzigingen die tijdens het capture proces van de installatie van de applicatie aangebracht zouden zijn.

Onderstaande video geeft in een paar minuten nog een kort overzicht van het virtualisatie proces.

Voor meer informatie over de talloze mogelijkheden om het scripten van applicatie aan te passen kunt u de online handleiding VMWare ThinApp 4.5 raadplegen.

Vrolijk Pasen en.. virtualiseer voorzichtig !

In navolging op mijn (wat minder succesvolle) virtualisatie escapades van begin van de maand, ben ik op zoek gegaan naar ander virtualisatie platform dat wat minder stringente eisen aan de onderliggende hardware stelt (de processor in mijn computer ondersteund geen hardware virtualisatie).

Op de site van VMWare is het mogelijk om gratis een legaal exemplaar van VMWare Server 2 te downloaden. Om de applicatie te kunnen registreren moet je hiervoor wel een registratie formulier invullen waarna je de licentiecode krijgt toegezonden.

Na de installatie is VMWare volledig webbased te beheren door middel van onderstaande console, hierbij kan gekozen worden voor een normale http verbinding, maar ook secure http verbindingen zijn mogelijk. Voor dit laatste moet echter wel een geldig ssl certificaat geinstalleerd zijn.

Tijdens het aanmaken van nieuwe virtuele machines (instances) dient aangegeven te worden hoeveel processor capaciteit, geheugen en andere hardware specificaties aan de machine toegewezen moeten worden. Vervolgens wordt de nieuwe virtuele machine aangemaakt en wordt een virtuele harddisk (.vmdk) harddisk aangemaakt.

Om de performance van zowel het guest als het host operating system niet nadelig te beinvloeden, is het verstandig om de virtuele harddisk op een schijf te plaatsen die via een andere controller aangesloten is als de harddisk van de host.

Wanneer de virtuele machine is aangemaakt kan in het configuratiescherm bij "Edit Virtual Machine Startup/Shutdown"  aangegeven worden of (en in welke volgorde virtuele machines bij het starten van VMWare opgestart moeten worden).

Een nadeel van de inzet van VMWare Server is natuurlijk dat een volledig host operating system laag nodig is om de guest (virtuele) virtuele servers kunnen hosten. Deze oplossing kost enerzijds resources van de server, anderzijds zorgt het ook voor een extra risico, wanneer zich een storing voordoet in het host operating system, heeft dit (vaak) ook gevolgen voor de guest servers die hier virtueel op draaien.

Conclusie tot op heden; VMWare server 2.0 is een goede manier om op een eenvoudige manier meerdere operating systems tegelijkertijd te laten draaien op een server. Wanneer men van plan is om zwaardere instances te draaien of wanneer beschikbaarheid van groot belang is, kan beter een andere (en natuurlijk duurdere) oplossing als Hyper-V (Microsoft) of ESX (VMWare vSphere) gekozen worden.